Silvan Güneş Şiirleri - Şair Silvan Güneş

bir kere yanlış ata bindi mi insan
daha kuyruğu düzeltemiyor inan
uyan ey halkım ne olur uyan
kelle fiyatına düşmeden hürriyet
geceyle ayırt edilemeyecek gerçek
uyan

ne davul dengine ne tencere kapağa
uymuyorsa uymuyor düşmüşsün bir tuzağa

bir acıdır sözlerin sarf edersin hep derin
kanıyor bak her yerin iyileşmezsin daha

torpilsiz çocukları severim ben
şu en arkaya oturtulanları
kim yaptı dediğinde
kendi kendine suçlananı
yoksulluğu bahane sayılanı
üstü başı perişan başı kabak olanı

tarumar oldu bahçeler gülü yok
başka bir dikili ağacı yok
olsa da meyvesi yok, dalı yok
kaç kilometre yol gitti anlamı yok
yok sesi yok seveni yok
yapayalnız bu dünyada sazı yok

beklemeyi öğrenmek istiyorsan
lalelerin düşünü ek yüreğine
kalbin kök saldıkça ciğerlerine
gözlerin hevenk hevenk çiçekler açsın
sen gül
gül içine

Sen, düşün ki kandırdın herkesi
Sen, kazanınca yendim sandın her şeyi
Sen, şimdi dostum var diyorsun ya,
Kaybedince bak yalnızlığına
Sen, körden de körsün, açılmaz pencerelerin
Sen, beslendim sandığın karanlık kalbinin tasından

boşuna değil çekip gidişim senden
bekleyişlerim yok öyle
döktüm eteklerimdekini
anla ki dünya çok küçük geliyor artık bana
bu yüzden sığmayışım
nereye gitsem dar, rutubetli, yapışkan

sırası gelince devir teslim edilir bayrak
kimininki anlı şanlı yaldızlı
kimininki taştan toprak
sıradandır belki de ama ne çıkar
bir nefes kadar kolaydır her şeyi harcamalar
ve onu verince biter ömrün hikâyesi

ne oldu hepinize
yine yitirmişsiniz çok şeyinizi
bu toprak kavgası başkadır
hani giriverir ya izinsiz birisi hanenize
koşarsınız polise

çok ırak yollardan geldin huzura ey rebap-ı müşkül
ne derin izler varken sende, ne sisli hayallerle kaldın karanlıkta
neydi bu sükunet, neydi bu kimsesiz bekleyiş
yoksa sende yeniden dirilişin keyfini mi sürmek istedin
yoksa insanın ruhuna dokunan sesini emanetin,
adını Mehmet bildiğim ve kendine Refik seçtiğin üstadın ellerinde