Sokrates'in Savunması Şiiri - Zeynebp Özge

-Kabullenmiştim artık "bir baltaya sap olamayacağımı"-

Kartallar daha yüksekten uçuyor,
Çiçekler zamansız soluyordu gönül bahçemde.
Artık çayın eski tadı da kalmamıştı, dost meclislerinde.
Kehanetler tersine işliyor, zaman geriye doğru akıyor,
"Tencere yuvarlanıp kapağını bulamadan,"
Münferit benden, sıkılmış aynalar patlıyordu.

Ruhumun beni uyandırdığı o anda
Bir nokta belirdi sanki matlada
Uzun süren bir yadsımanın ardından
Cana kavuşmuş taze bir soluma

Döne döne bir sezgi kâğıdı düştü alın yazımdan
Mâsivâya sabitliydi
Tutamadığım zamandan

Soyutu anlatmamı istedi;
Soyut mevhumları kullanmadan

Yedi somut taş aldım elime

-düşündüm-

İdeam seslendi:
Dedi ki "ne çok düşündün hakkını ver artık bunca düşünmenin"
Mavi taşları, heybeme koyup
Kırmızılara, sırtımı döndüm.

İdeam sordu:
"Ayrışıklığın olduğu yerde bütünlük bulunur mu?"

Sezdim ve anladım.

-İlim sahibi bildiklerini bilmeyenlerle paylaşmalıydı.-

Döktüm heybemdeki tüm taşları
Kırmızılarla mavileri birbiriyle harmanladım
Parçayla parça
Bütünle bütün
Işık hızıyla yayılıp evrenin uyum ilkelerine
Platonik bir morla yola koyuldum.