Başlığı yok Şiiri - Zeynebp Özge

​-başlığı yok düşlerimin-
kirpiklerimin mabedine sığınmış
göz bebeklerim üşüyor
üzerime biraz güneş serpiyorum
biraz da nar
martıların çığlığı yutarsa maviliğimi
durmazsa kalbimin üzerinde tepinen aslanlar
kırmızı bir sessizlik örteceğim
çatlayan göğüs kafesime
​
yılkı atlarıma gem vurup
gözlerini bağlamış zaman
gecenin kaburgasını söküp
akşama devretmiş nal seslerini
yenilgilerimin toplamı
geçemezse kaderi
önce atlarımı
sonra akşamımı vuracaklar
​
öz suyunu çekmiş içimdeki kuyuya
serçeler düşüyor dinginlik hevesiyle
yavru bir kedi uyuyakalmış gövdemde
debdebeleri yarıp
kurtaramazsam kediyi
kaskatılığımı gömeceğim
bu esnekliğin içine
​
tanımlamadan içimdeki kırıkları
söndürüyorum tablomdaki kandilleri
karanlık dizelerle yazdığım
şehir efsanelerine inanıp
yekpâre tasvirimle çoğaltıyorum
iç içe geçmiş beni
denizlerden tek nefes bile çekmeden
deniz fenerine asıp gölgemi
rotasını kaybeden gemiler
batıyorum canyanığı gövdemde
​
ah cankürem
ne çabuk vardık değil mi
hissetmenin tadına
yükseldikçe dokunup acının tavanına
ne çok düştük
yor-damı yok düşlerimin eşiğinden