Süheyl Şiiri - Zeynebp Özge

-​gözlerin evim-
nereye gitsem
bir güvercin bakışı, duruyor yanı başımda
bir papatyanın boyun eğişi gibi
"Zarifoğlu'nun" inceliği var sende

​bir yolun kıyısına bırakıp çocukluğumu
tüm yollarımı sana bağladım
elimi tutmak istersen bil ki
büyümenin verdiği sızı var avuçlarımda

sen de "kalbi" incinmesin diye
"incinenlerden misin Süheyl?
öyleyse gitme!
gidersen kırılacak dünya
su taşımazsam maviliğinden
yanacak bu şehir,
ve tuz kokan bir orman tutuşacak gözyaşlarımda

gülüşlerimizi kışa erteleyelim Süheyl
bir kar tanesiyle vurulup da ölmezsem
bil ki
bırakacağım kalbimi, kalbinin üzerine
ve kalp atışlarının yankısına tutunup
sana söyleyemediğim her şeyi
göğe fısıldayacağım

belki bir gün
göğün en tenha yerinden geçersin
-sen-
ve ben ucu yanık bir güvercin bakışı bırakırım avuçlarına