Seyrani Göl Şiirleri - Şair Seyrani Göl

Ben açmamış bir goncanın hayalindeyken,
O ne güzel bakıştı öyle!
Gözlerinden bir kelebek uçurdu beni maziye,
Zaman durmuş gibiydi bir anlığına,
Kalbim ürkek bir kuştu, sığınmış avucuna.

Öylece kalmışım,
Gecenin en son sessizliğinde duran nefes gibi,
Ne gitmişim senden,
Ne de tam kalabilmişim.

Öylece kalmışım,

Ben hayalperest bir aşığım,
Ne yüzünü görmek ister gönlüm,
Ne de dokunmak isterim tenine.
Yine de yalandan da olsa gülseydin,

Düşlerimin süsü olacaktın.

Her şeyin doğduğu,
ve her şeyin döne döne
kayıp olduğu yerdir:
Öz.

Ne yandığın vakittir o,

Sana dair ne varsa
bir zamanlar kutsaldı belki,
ama şimdi
birer hatıradan öteye geçemiyor.
Kalbimde değil artık izlerin,
çünkü kalbimi

Artık gel demiyorum.
Ama hâlâ
gülüşünle başlıyor bazı şiirler.

Adın geçince,
dudaklarımda hafif bir sızı

hiçbir yere gitmiyor zaman,
saatler kirli bir suyun dibinde dönüyor,
ellerimden sarkan zaman
çatlak bir ip gibi inceliyor.

gözlerim

Göz göze geldim kendimle
ama bu sefer
hiçbir perde yoktu aramızda.
Ne bir mazeret
ne de bir bahane…

Pişmek…
ateşin sabrında
sessizce erimektir.
Yanmanın harıyla,
kavrulmanın teriyle
külün küfründen

Ateşle yoğrulmayan,
karanlığında kalır kendi nefsinin.
Çünkü yanmak
yana yana yok olmaktır
var olmanın sırrına erebilmek için.