Kimse görmez
bir bahar da insanın içinde açar.
Ne dallarda çiçek olur,
ne kuşlara şarkı,
sadece iç sesin değişir
ve suskunluk yeni bir dile bürünür.
Kendine bak şimdi,
Gece boyu sakladığın karanlıkla yüzleş.
Kaç kelime sustun?
Kaç duayı unuttun?
Kaç kalbi kırdın?
Beklemekle öğrenilen bir sabır bu.
Gidişinin ardından konuşmayan saatlerden,
ellerimde susturamadığım titrek zamanlardan geçiyorum.
Adını
söylemiyorum artık yüksek sesle,
Ne bir çığlık duydum,
ne de bir ses verdim.
Sustum.
Çünkü içimdeki yangın,
taşarsa dışarı,
dünya da küle döner sandım.
Artık seni değil,
kendimi arıyorum.
Kaybettiğim sokakları değil,
yürümekten unuttuğum ayak izlerimi soruyorum toprağa.
Çünkü bazı yollar
kimse gelmese de yürünmeli,
Sokağımızın en neşelisi sendin,
"Haydi oynayalım!" derdin!
Ben saklambaç oynamayı severdim,
Sen salıncakta göğe yükselmek isterdin.
Ihlamur ağacı, sen ne güzeldin!
Gül, gamzelerin dağıtsın ayazı,
belki gülüşünde bahar saklıdır.
Ne kadar kış biriktirdiysem içimde,
gülüşün ısıtır beni.
Adını anınca aydınlanır gece,
Ne yapsam seni tutamıyorum,
elimde değil senden kopamıyorum.
Gidişin avuçlarımda bir boşluk,
kalsan kendime söz geçiremiyorum.
Adın dilimde yarım bir dua,
Irmak, gümüş tellerle çalıyordu sessizliği;
kapattım gözlerimi
küçük bir kuş havalandı,
yüreğimin sessizliğinden.
Sanki göçe hazırlık vardı,
Güneş, yavaşça çekiliyor omuzlarımdan,
gölgeler uzuyor,
bekleyişim de şekilsiz gölgeler gibi
yerden yere seriliyor.
Penceremden bakıyorum,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!