Serpil Koçar Şiirleri - Şair Serpil Koçar

Kalbimin Zindanları

Kimseye güvenim kalmadı,
Yalnızlığımı ve acılarımı kalbimin zindanlarına hapsettim.
Ne istediler ki benden?
Huzur ve mutluluğu… Çok gördüler bana.

Kalemim Kırılsın

Hep yalnızdım, kendi hâlimde,
Sessizliğin bile bana küstüğü gecelerde.
Sevilmeyi diledim delicesine,

Kalemine Dokunan Hayal


Ne güzel çizmişsin beni o düşlerine,
Sözcüklerinin arasında buldum kendimi.
Her harfinde bir dokunuşun izi var,

Bir kalem olsaydım eğer,
Önce gözlerini yazardım;
Bakışlarındaki çocuksu gülüşü,
Masumluğunu satırlara dökerdim,
Her harfiyle yüreğime düşürdüğüm ışık.

Bir Tek Gülüşüm Kalsın

Karanlığın kucağında ben, yapayalnızım,
Sicim gibi akıyor gözlerimden yaşlar.
Yıldızlar sarıp sarmalıyor yüreğimi,

Karanlık Yollarda

Karanlık yollarda yürüyorum hâlâ,
Kaybolan yıllarım düşüyor aklıma.
Gençliğim solgun bir yaprak gibi savruldu,
Çocukluğum suskun, bir masalda unutuldu.

Karanlık Yollarda

Karanlık yollarda yürüyorum hâlâ,
Kaybolan yıllarım düşüyor aklıma.
Gençliğim solgun bir yaprak gibi savruldu,
Çocukluğum suskun, bir masalda unutuldu.

Yıllarca mutluluğu aradım
Issız sokaklarda, boş odalarda
Ve bir gece, ansızın…
Sen geldin, sessiz bir fısıltı gibi
Kalbimin tam ortasına

Kayıp Çocuğun Mizanı

Geçip giden zamanın ardından bakıyorum
İçimdeki kız çocuğu hâlâ ağlıyor
Kaybolan zamana ağıtlar yakıyorum
Umutsuzluğum yine zirvelerde

Kendime Dönüyorum

Bir zamanlar seni beklerdim,
şimdi sabahı bekliyorum sessizce.
Gözyaşımda değil artık adın,
çünkü öğrendim; bazı eksikler