Öldürdüler üstadım içimizdeki çocuğu,
O masum hayallerimizi,
Güleç umutlarımızı,
Saf duygularımızı,
Korkusuzca sevinmeyi bilen kalbimizi.
Olmaz mı Sevdiğim
Şimdi gelsen o uzak diyarlardan,
rüzgârına karışsa nefesim.
Sarsan, sarmalasan beni o sıcacık sevginle,
Ölmek istedim defalarca kendi içimde.
Çıkmaz sokaklara girdim yüreğimde her gece.
Kendime zulmettim, çıkışı bulamadıkça.
Yoruldum ben bu hayatta huzuru ararken.
Sen, Ömrüm 🌙
Sen geldin, dünya sustu,
gözlerinde kayboldu tüm yollarım.
Bir bakışınla çiçek açtı içimde,
Hiç özlemedin mi bu kadını,
Sızlamıyor mu yüreğin geceleri?
Hiç mi sevmedin beni,
Sana deli gibi bağlı kalbimi?
Aklına gelmiyor mu gülüşlerim,
Kalbim sessiz ama içi dolu sesinle,
Her titreşimde adın yankılanıyor gizlice.
Sanki birazdan çalacak telefonum,
Ve sen merhaba diyeceksin o tanıdık nefesle…
Zaman durmuş gibi, gözlerimde dün,
Sevgilim,
Özledim! Yüreğimdeki sevgili, seni çok özledim.
Son bir kez olsun göreyim o güzel yüzünü;
O yeşil gözlerine bakayım, özlemle…
Sevgiliye Hasret
Sevgilim,
Yer, mekan, zaman fark etmez; seni özlerken bazen bir sahil kenarında bir bankta oturur gibi dalarım hayallere,
Özlemin Ellerinde
Adını duyduğumda
yüreğimden bir çığlık yükseliyor,
tarif edemediğim bir heyecan,
sanki kalbim kendini bulamıyor
Sen şimdi uzaklarda, hüzünlü bir şarkı gibisin kulaklarımda.
Ne sesini duymazlıktan gelebiliyorum, ne de unutabiliyorum.
Bırakıpda beni uzaklara giden sendin, gidişin yüreğimi kor gibi yaktı; hâlâ her gece sızlatıyor.
“Dur” desem de kelimeler durmaz, taşar içimden.
Kalemim sensin, mürekkebim de sensin; her satırda sen varsın.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!