Serpil Koçar Şiirleri - Şair Serpil Koçar

Kızgınım

Kızgınım insanlara, hayata, yapılan haksızlıklara;
En çok da kendime kızgınım, insanları kendim gibi gördüğüm için.
Kimseyi kırmadım ben bugüne kadar,
Üzmedim kimseyi bile isteye…

Kör Bıçak

Söylediğin o acı sözlerin var ya
Kör bir bıçak gibi saplandı kalbime.
Ne keskin, ne de hızla, deşti usulca
Ama her nefeste, her düşüncede

Korkaksın

Korkaksın sen…
Duygularının arkasında duramayacak kadar korkak.
“Sevmiyorum” dedin ya,

Okyanusta
Okyanusta ağır ağır yol alan bir gemi gibiyim,
Bazen fırtınalar kopuyor şu garip yüreğimde.
Bazen de süt liman ilerliyorum bu hayatta,
Ve bir anda sen girdin yüreğime, usulca sevgilim.

Ben bu hayatta defalarca düştüm…
Öyle düşmelerdi ki, kimi zaman kalkmaya gücüm kalmadı sandım.
Ama içimde bir yerde, küllerin içinden bile nefes almaya çalışan
küçük bir kıvılcım vardı hep.
Anka kuşu olmak zorunda bırakıldım belki,
ama yıkılmadım yıkılmaya izin vermedim.

Ben sana küstüm yar…
İçimdeki masum çocuk dargın sana
Dizlerini karnına çekmiş, sessizce ağlıyor.
Bir de yılların yükünü omuzlarına almış
kırgın bir kadın duruyor yanı başında.
Her İkisi de sana küskün artık.

— Manolya

Ruhumun derinliklerinde bir ses duyarım her sabah,
“Manolya… Manolya” der, şevkle fısıldar bana;
Bilinmeyen bir adım var mı önümde, kim bilir,
Kalbimde usul usul açan o narin çiçek gibi,

Gece Manzarası

Dışarıda delicesine esen rüzgar saçlarımı savurdu
Deniz çıldırmışcasına sahile vuruyordu, hınca hınç
İzlemeye koyuldum bu muhteşem manzarayı usulca

Mavi Gözlerin

Masmavi gökyüzünü anımsatır gözlerin bana.
Uçsuz bucaksız denizlere dalarım her bakışında.
Huzur bulduğum tek yerdir o masmavi gözlerin;

Meçhule Yazılmış Yanık Bir Ses

Palamut ağacı gibi duruyordu yüreğim,
Senin yokluğuna kök salar gibi ağır ve sessiz…
Menteşe gıcırtısı kadar eski bir sızı vardı içimde,
Her gece kapım açılacakmış gibi umutlu ve ürkek.