Serpil Koçar Şiirleri - Şair Serpil Koçar

Kendime Sözüm

Bugün, hiçbir şeyi zorlamayacağım.
Olmuyorsa, olmuyordur; susacağım.
Ama kalbim hâlâ sevgiyle atıyorsa,
Bunun bir zayıflık değil, bir güç olduğunu hatırlayacağım.

Ben dışarıda neşe saçarken insanlara,
İçimde kendi mezarımı kazıyordum
Sessizce.
Kimse duymadı kazma ve küreğin sesini;
Toprak bile şaşırdı bu kadar sükûnete.

Kendimi Sorguladım

Kendimi sorgulayarak sevdim seni,
Nasıl olur dedim, bir insan
Hangi aralıkta bu kadar çoğalır başka bir kalpte,
Hangi boşlukta bu denli yer eder,

Kimse Duymasın

Kimsecikler duymasın,
Yüreğim kanıyor her gece
Aynı saatlerde.
Sessizce pansuman yapıyorum

Kimsesiz Sokaklar

Rüzgârın sesiyle titrer gecem,
Sokak lambası soluk bir hece,
Adımlarım yankı arar sessizliğe,
Kalbimde eski bir hüzün gizli,

Kir Pas Tutmuş Yüreğin

Sensizliğin kaçıncı günü bilmiyorum,
Her gün kendime “Bitti artık,” derken
Tükendi o sayfa, kapandı diyorum;

Kızgınım

Kızgınım insanlara, hayata, yapılan haksızlıklara;
En çok da kendime kızgınım, insanları kendim gibi gördüğüm için.
Kimseyi kırmadım ben bugüne kadar,
Üzmedim kimseyi bile isteye…

Kör Bıçak

Söylediğin o acı sözlerin var ya
Kör bir bıçak gibi saplandı kalbime.
Ne keskin, ne de hızla, deşti usulca
Ama her nefeste, her düşüncede

Korkaksın

Korkaksın sen…
Duygularının arkasında duramayacak kadar korkak.
“Sevmiyorum” dedin ya,

Okyanusta
Okyanusta ağır ağır yol alan bir gemi gibiyim,
Bazen fırtınalar kopuyor şu garip yüreğimde.
Bazen de süt liman ilerliyorum bu hayatta,
Ve bir anda sen girdin yüreğime, usulca sevgilim.