gözbebeklerim kapanıyor
karanlığın içinden seyrederken hayatı
yırtıyoruz karanlığı koşarak
umudun kör ışığında zamandan koparak
yaklaşıyoruz sona her an biraz daha
her şeyden uzaklaşarak...
İs kokan bir tren çığlığı çarpar geceye
bilirim… bu şehirde bütün ayrılıklar
tütün kokar, tozlu sokaklarda unutulmuş zaman gibi
bir kadın yüzü kalır geriye — gölgelerden
Hiç unutmam dediğin bir insanı
gün gelince unutabiliyorsun
hayat sana bu kararlılığı öğretiyor
ve bi gün biri gelip tüm gidenleri unutturabiliyor.
Gitmen gerekiyorsa gitmelisin
hiç düşünmeden,
ve ayrılığın hakkını vermelisin
daha çok şey alıp götürmeden.
Artık anlamını yitiren değerler var heryerde
Gözümde küçülen insanlar var yığın yığın
Değerlerler sıfırın altında can çekiyor
Nerde o mutlu insanlar,
Nerde o zengin yürekler...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!