Senem Aygül Şiirleri - Şair Senem Aygül

Al çocukluğumu
Koy çerçeveye
As duvara
Hatıram olsun sana

Çık çerçeveden

Aylar oldu gelmedin
Geceleri saymadım
Boşluğunu dolduramadım
Bekledim sen yine gelmedin

Yine gelmedin

Mehtapsız bir gece ışık arıyorum
Zifiri karanlık içindeyim sensiz
Yüzüme yeniden şans gülüyor benim
Nerdesin sen ruhumu saran sevgilim

Karanlığıma ışık olacaktın sen

Rengarenk kanatlarını açarsın
Çiçekten çiçeğe bal toplarsın
Yazık ki ömrü üç günlük olansın
Adı üstünde ömürsüz kelebeksin

Konduğun dal nazlı goncadır

İnançla kararlı köyden başlanmalı kalkınmaya
Çekirdek can ciğer büyümeli düşünce toprağa
Devrim olmaz gecekondularda,muhtaçtır açlığa
Reformu köyde başlatacaksın çiftçiyle toprakta
*
Modern okul açılmalı devlet eliyle ülkede

Taranmış saçlar iner beline dolanır
Düşmüş gölgesi mah yüzüne hüzünlenir
Sinesinde mutsuzluk uykular bölünür
Uzun etek giymiş etekleri sallanır

Yar kavlini bozmuş yan yolları dolanır

Yar oturmuş karşıki kayalıklara
Süpürge saçlarını vermiş rüzgara
Gözleri kara üzümden de kara
Beni ateşlere yaktın sevda yoluna

Gel cananım ruhum yanıyor nara

Akıyor koca bir nehir
Açmışsın yelkenleri
Dalgalardan kayarak
Yol alıyorsun umutlarına

Rüzgar mutluluk

Karadeniz Dağları'nda seyrettim bahçeleri
Türlü türlü renklerle bezenmiş çayır çimeni
Çevreye baktım açmış kızıl kızıl şebingülleri
Goncaya konan şebinbülbülün perişan hali

Sen Neymişsin Sen.

Kimi meydanı boş bulmuş,oynatır kır atını.
Kiminde de maske var,göstermez suratını
Kimi çok havalıdır,çekemessin tafrasını.
Kimi saman altında, belli etmez foyasını.