Senem Aygül Şiirleri - Şair Senem Aygül

Susuzluktan çatlamış toprak
Dikenleri kırılmış güle döndüm
Sevdana tutulup ateşine yanınca
Gurbette hicranla sürükleniyorum

Uzat ellerini sevgiye

İçimi bir hüzün sarar,
Her sonbahar gelişinde;
Göçen kuşlar,yağan yağmurlar,taşan dereler.
Neden yüreğimde hep hüzün var?

Hazan geldi

Evin önünde kocaman bir tarla
Tarlada renk renk açmış papatya
Topladım kucak dolusu kollarımda
Arasında kırmızı gelincikler de var
Kucağım dolu dolu renk renk papatya
Kısacıkda olsa yolculuktu çocukluğuma...

Bir ömür dediğin bitti gitti
anlatamadım sana derdimi
sevgin yarattı hep bahaneyi
yaşadım sende özlem hasreti
*
göç eyledim uzak ülkelere

Sen baharında açan bir umutsun
Unutma bazen umutlarda ağlar
Varsın aksın gözyaşların,korkma
Erkeklerde hıçkıra hıçkıra ağlar

İster bağır ister çığlık at kendince

Seni şarkılarda aradım
Sevgimi bulurum sandım
Yüreğimi avuçlarına bıraktım
Ömrümü verdiğim yıllarım heba oldu

Boş yere umutlarımı bağladım

Ankara'nın yazıları
Köstebek yuvası olmuş
ODTÜ'nün ormanları
Oy Ankarlı Ankaralı
Melih'ten yana bahtın karalı

Yapma ne olur
Hatırım için
Yüreğim yanıyor
İçimi acıtıyorsun

Kibrit çakmış yakıyorsun

Yıl bin dokuz yüz doksan iki
Akdeniz'i seninle tanıdık
Sen akraba değildin ama
Onlardan daha yakındın

Sen gösterişi olmayan adam

Mehtaplı bir geceydi ay buluta takılmadı
Kapanan göz kapaklarım bir türlü uyumadı
Uzattım sana ellerimi sevgiyle boşta kaldı
Neden yüreğim neden hep sorun oldun

Çevirdim başımı dolunay gözükmesin