Sendeymiş Meğer Şiiri - Cengiz Yaman

SENDEYMİŞ MEĞER

Sükûtun içinden süzülen bir ses,
Gönlümün diyarı sendeymiş meğer.
Ruhuma can veren o gizli nefes,
Ömrümün baharı sendeymiş meğer.

Göğsümde saklanan o sessiz sırlar,
Aşkınla kaybolan bütün sınırlar,
Gönlüme dökülen mahzun satırlar,
Ruhumun rüzgârı sendeymiş meğer.

Bir bakış fırlatıp sarsarken özü,
Söndürür içimde yanan her közü,
En derin sükûtta saklıdır sözü,
Aşkımın efkârı sendeymiş meğer.

Hasretin narıyla kül olup yandım,
Geceyi uykusuz bölüp uyandım,
Ebedi bir aşkın sırrına kandım,
Sevginin pınarı sendeymiş meğer.

Gözlerin kalbime dökülen efsun,
Bu derviş ruhumdur kapında mahzun,
Adını andıkça bu gönül meftun,
Gönlümün hisarı sendeymiş meğer.

Sevgilim, ey canan, yazılan ezel,
Sen varsın her yerde, ey yüce güzel,
Sararan ömrüme son olan gazel,
Ömrümün tek yârı sendeymiş meğer.

Cengiz YAMAN