Kör Kuyuda Yıldızlar Şiiri - Cengiz Yaman

KÖR KUYUDA YILDIZLAR

Zaman paslı bir tırpan, dokunur tahayyüle,
Sükûtun avucunda kanıyor cam kırığı.
Bir vecdin rüzgârıyla savrulurken meçhule,
Ne asfaltta silinir ne ruhun hıçkırığı.

Gökdelen gölgeleri örterken kadim şehri,
Teessür bir kördüğüm, çözülmüyor bu çağda.
İçimde zehir zıkkım yalnızlığın o nehri,
Asrın külhanbeyleri ağlar beton bir dağda.

Leyleklerin göçünü çelik tellere vurdum,
Leyla’nın suretini sildi sahte ışıklar.
Kaç asır devrildi de ben hep yerimde durdum,
Sokak lambalarında devriliyor mâşuklar.

Yıkılma ey deli kan, vur başını kıyıya,
On sekiz yaşın seli elbet bir gün durulur.
Altmışlık bir çınarın sığındığı anıya,
En ağır fırtınalar en sessizce kurulur.

Susuz kalmış dudaklar heceleri kanatır,
Kelimeler taş olur, devrilir şu göğsüme.
Bir nefeslik bu ömür bize neyi anlatır?
Kapanırken perdeler, kim ağlar ki ölüme?

Ey içimde çırpınan, hem ihtiyar hem çocuk,
Hangi durak son verir bitmeyen bu koşuya?
Ruhumuz paramparça, bedenimiz ufacık,
Karanlıkta çekilir yıldızlar kör kuyuya.

Cengiz YAMAN