Sükutun Hükmü
Hükmünü yitirmiş zaman çarkında,
Ömrümü uğruna sürdüm de yandım.
Kimseler değildi bunun farkında,
Zehri şifa diye gördüm de yandım.
Manası çürüdü bütün sözlerin,
Üstüme kapandı dipsiz gizlerin.
Ateşi savrulmuş sönük közlerin,
Külünü bağrıma sardım da yandım.
Dilime vurulmuş sükutun pası,
Göğsümde kanıyor hasretin yası.
Kırıldı içimde sabrın aynası,
Yüzümü taşlara vurdum da yandım.
Sessizlik en ağır zindanmış meğer,
Bu dilsiz azaba hangi can değer?
Söz bitmiş, sükutun hükmüymüş meğer,
Kendi sehpamı ben kurdum da yandım.
Cengiz YAMAN
13.07.2006
Kayıt Tarihi : 18.04.2007 22:48:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!