Kendine Yenilir Şiiri - Cengiz Yaman

KENDİNE YENİLİR

Dağ gibi dururum, içim delinir,
Gülüşüm susar da ahım bilinir,
Dilim “iyiyim” der, kalbim yenilir,
İnsan en çok da kendine yenilir.

Baharı beklerken içime karlar,
Söylenmeyen sevda sinede ağlar,
Bir “gel” diyememek ömrümü bağlar,
İnsan en çok da kendine yenilir.

Kibir, ipek değil; boyna ilmiktir,
Tatlı görünse de gönle dikenliktir,
Baş eğmez sandığın içten yeniktir,
İnsan en çok da kendine yenilir.

Ömrümü yarınlar diye savurdum,
Solan her güle bakıp da avundum,
Bugünün hakkını geç vakit duydum,
İnsan en çok da kendine yenilir.

Ana duasından uzak düşenler,
Kalabalık yerde mahzun gezenler,
Kendi iç sesine sağır kesenler,
İnsan en çok da kendine yenilir.

Toprak, vakti gelir, adını söyler,
Ten gömleğin bir gün sırtından iner,
Bir soluk ötede bekler son sefer,
İnsan en çok da kendine yenilir.

Sevmekle eksilmez, çoğalır insan,
Verdikçe genişler içindeki can,
Kin tutan avcunda kor taşır, inan,
İnsan en çok da kendine yenilir.

Umudu yitirme, ey yaralı can,
Kışın en dibinde gizlidir nisan,
Secde kapısında açılır ferman,
İnsan en çok da kendine yenilir.

Kusuru örten de Rahman’dır yine,
Kul, kendi zincirini vurur beline,
Secdeyle yürüyen erer kendine,
İnsan kendini yenince dirilir.

CENGİZ YAMAN
20.09.2001