Selahattin Yetgin Şiirleri - Şair Selaha ...

Karanlığın uyandığı yerlerde, yüreğime bir ışıksın sen
Korkum, yarını yitirmekten, korkum seni tekrar sevmekten
İçindeki ağrıların kement uçlarında çekerim belki de ipimi
Çünkü konuşursam bitimsiz bekleyişlere sarılır gecen…

Seni seveli, seni özleyeli, seni bekleyeli ayrılığa saldığım kuşlar döneli, içimdeki pınarlar, gölgelikler kuruyalı bin yıl geçmiş, ardıma baktım da. Oysa ne karlar, ne buzlar erimiş şu gönlümde. Dönülmeyen yollara girip, oralardan döndüm de, bir gözlerinden dönememişim.

Uzun bir yolculuktu seninle olan birliktelik, adına aşk dediğimiz yüreğimizdeki asil delik
Denizler üzerinde yürüdük bir zaman birlikte, bazen ağladık, çoğu da kahkahalarla güldük
Umutlar sürdük dudaklarımıza, çılgın nehir gibi aktı gitti aramızdan günler, birleşemedik
Avuçlarımdaki o aşk çizgilerinde hep seni gördüm, sen bıkmadan umutlar sürdün gündelik
Aşk dedik adına yaşadığımız cinnetin, savrulduk, üşüdük ne yaptıksa bir araya gelemedik

Kirlenmiş düşler seriyorum rüzgârın yelesine
Hüznümün ruletinde kutsanmış karanfiller
Uzakta harcanmış masalların hazin sesi
Arzular dökülüyor dilimin yaralarından
Sensizliğin sevişmeleriyle çakılıyor tabutlar
Bedenimin yanık sularında küflenmiş saatler

Dargın Bakışlarımdaki Sevdalı Gülüşümsün

Avuçlarımdaki yokluğun düşüyor seni düşündükçe sulara, mevsimlerden güz
Aşk kayıp bir yıldız, yalan iklimlerde bekleme gelişimi, gül bile açmaz susuz
En son yazgılar tükenirmiş sevgili, adın hicran yarası, ruhum nicedir özsüz
Düşlerin ovalarında kar var şimdi, gel gönlümdeki mor halkaları sil nefessiz

Eskimiş dünler gibiydi ihtiyar gönlü
Yoksul yolcular tezgâhında zemheriydi vakit
Fırdöndü bir aynada gördükçe kendini
İçlenirdi aynadaki kimsesizliğine
Geri gelmez anların dikişlerini açardı arada
Aşınmış ökçelerin tozu kokardı avuçlarında

Hınçla geceyi örseleyen düşünüşlerimizin
Yanaklarından sızınca birkaç damla yaş
Kayıp günler gibi dalar gideriz derinlere
Aldırmazlık telaşı sarar terli avuçlarımızı
Gölgeler yoldaş olur korkulu bedenimize.

Tüketilmiş bir ömrün dökülmüş sıvaları gibiydi yüzü
Ruhunun derinliklerindeki denizlerde korsandı düşler

GÜN/le külü, ömürle GÜLÜ durulayıp kımıltısız ve derin ormanlardan kanyonlara dökülmüşüm ben, kollarımın her zerresinde sarmal bir AŞK, ruhumun ütopyalarında SEVGİ güvercinleri uçmakta…

SEVİ/nin yağmurlarında ıslak bir zarf olup SEVGİLİ/ye yazılan mektupları taşımışım asırlardır, hüznümün ayraçlarında biletsiz SEVDA yolculukları, içimdeki o derin dünyada muştulu bir eşkâl oluşmakta…

SOYLU bir YILKI gibi özgürlüğe kanat açışım bundandır, yüreğimin mızraplarında isimsiz türküler ve nakaratlarında hep AŞK, yine AŞK. Bundandır kendi ırmaklarımda boğulmam, bunun için UMUT beni inadına kovalamakta…

Gözyaşlarımın çiçekleri de soldu bak sonunda. Çocuksu sevinçlerimi, fırtınalı havalarda gökyüzüne saldığım uçurtmamın ipine jilet gibi geçirdim. 'Nerede koparsa kopsun' deyip seyre koyuldum.
Anladım ki, bir hiç'miş yaşam, ömür sofrasında. Sana beslediğim kutsal sevda da yalanmış bak. Gözlerinin labirentlerinden çıkamamışım ne fayda. Sana kurduğum aşk bahçemde kokusuz güller yetiştirmişim bugüne dek. Ellerimi paralayan, yüreğimi darmadağın eden dikenli gülleri yaşatmak için verdiğim tüm mücadelem boşunaymış neyleyim.
Şimdi, rüzgarın kırdığı dallarımı yeni baharlarda hasat'a sunuyorum. Senin sevdanın anlaşılmaz kıyılarından hızla kaçıyor, bilinmez mevsimlere kürek çekiyorum. Nereye gideceğimi bilmesem de, nerelerde konaklayacağımı düşünemesem de, kaçış belki en güzeli, biliyorum en kolayı.
Sevgisiz bir dünyanın kapılarını açık tuttum. Sırf senin için gecelerin hüzün yorganını çektim üstüme. Yalnızlık kuyularında boş umutlarla şarkılardan fal tuttum. Bir kirli bohça gibi yığılı dururken geçmişim önümde, sen yüzündeki değişken ifade tuzağıyla sevgiler sundun gönlüme. Yaşamdan beklentilerin, mücadele mantığınla karalar sundun sevgime. Seni düşündüğüm saatlerde, sen duygu pınarlarımın önüne attın gövdeni.
Bu hikaye de bitti sonunda bak Yağmur Gözlüm. Gözlerinin yaşlarına yol ver aksın şimdi. Aksın ve pınarlara karışsınlar. Yağmurlarla birlikte yağan, kimbilir bir gün senin de yurduna uğrayan bir nehirden sana el sallayacağım günün birinde. Ardımdan bakmasan da, benim için artık yanmasan da bu yangının efsanevi büyüsü ile yüreğini sızlatacağım birgün. Geri dönülmez yollarda, seni benden daha çok seven birini asla bulamayacak, bu yerkürede yalnızlığın kollarında ilk kez ağladığının farkına varacaksın.
Şimdi, bu yaralı yüreğimde bir avuç toprakla kara çarşaflı karanlıklarda gecelerin kirli kucağında yarasaların uçuşlarını seyrediyorum. Gözlerimdeki uyku ateş denizlerinde ıslanıyor, gökyüzündeki masmavi kumsallara kürek çekiyorum. İnsanların bulunmadığı yerleri tasarlarken, ateş ve buzul ülkesinin büyülü geçmişinde namludan çıkan her kurşunun peşine takılıyorum.

En güzel anlarındayım hayatın
Tuhaf bir izdüşümün elim sendesi yakamda
Yorgunluk diyorlar ruhumun hoyratlığına
Günlük umutları çıkarıp yamalı heybemden
Uzanıyorum düşle örülmüş bir hamağa
Bir rüzgâr ıslığını çağırıp çok uzaklardan