Ruhu Benim. Şiiri - Cem Ercan

Kocaman bir gemi gibiyim.
Belki, bir titanik içi kaynayan.
Belki, bir mavna duvarları pas tutan.
Sense, rotası şaşmayan bir orkinos gibisin kadınım.

Karmaşık bir isim tamlaması gibi
Öznesi benim.
Yüklemi benim.
Tümleci benim bu hikayenin.

Sigarada içmiyorum ki artık,
Dumanına methiyeler düzeyim.
Sazda çalmıyorum ki artık,
Tellerinde kaybolayım.

Tüm sabırlarımı tükettim,kalmadı zulamda.
Koca dünyayı gezdirdim bu yüreğime .
Herşeyi gösterdim.
Ama ,hiçbir kuytuda saklayamadım seni, kadınım.

Hatırladıklarım ,
Unuttuklarımdan daha az sanki.
Geçmişimden gelen sesler,
kafamın içinde çok tatsız tuzsuz.

Bir sessizlik büyüttüm gecenin bağrında.
İçimdeki çığlıklar beni sağır ederken,
Ben susuyorum aslında.
Ama, hiçbir suskunlukta okşayamadım seni,kadınım.

Kırılan yerlerini geceyle örttüğüm gibi
Sınırı benim.
Rengi benim
Ruhu benim bu hikayenin.

Dağılmış çarşafları ,bir nehir gibi gördüm.
Sen, rotasını şaşırmayan orkinosum.
Sen ,o çağlar nehirlerdeki sandaldın.
Bense kocaman kara bir gemi.

Gözyaşlarım değildi bunlar ,
Yorgun gözlerimin katarakt buğusuydu .
Bakma öyle gözlerime,
Kadınım.

Kıskanırım,gözlerin olurum.
Hayat bu ,belli olmaz .
Belki bir gün terse döner.
İşte o zaman, belki de senin, sözlerin olurum.