Uyan Atam Şiiri - Cem Ercan

Yıl iki bin yirmi beş.
‎Yaş kaydımsa elli beş;
‎Bu gözler neler gördü oysa.
‎Ömrüm ise,terazi eksildikçe ağırlaşmış bir ateş.
‎
‎Mülkün temeli falan değil adalet;
‎En acısı da bu...
‎Temeller çökmüş aslında,duvarlar viran.
‎Hangi kapıyı çalsam, içeriden yankılandı aynı figan.
‎
‎Karakolda bile resmi yoktu Atamın.
‎Duvar çivisinden bile mahcup,
‎İçimi en çok acıtanda buydu.
‎Bir memleket susuyordu şimdi,
‎Kendi gölgesine küsmüş, mağlup, meczup.
‎
‎Hürriyet dedikleri,raflarda sararmış bir gazetenin
‎Adında kalan hatıra.
‎İsyan,boğazımda büyüyen
Dilsiz bir mahkeme; hükmüyse facia.
‎
‎Göz altlarım morarmış artık;
Ne cop iziydi bunlar, ne de meydandanlardaki karmaşa.
‎Kaygı nöbetleri tutuyor gözlerimdeki morluklar.
‎Sabahlar şimdi mezara dönüyor...
‎
Yirmi üç yıl olmuş yollar biteli;
‎Hangi menzile varsam kayıp.
‎Önce selâsı geliyor gidenlerin,
‎Sonra isimleri kalıyor garip.
‎
‎Olağanüstü düşlerle doğdum bu sabah, hayat beni güzlere boğdu;
‎Uyan Atam!
‎Toprağın kokmadan öğrendim,
Bazen insan, yurdunda bile yetim kalan
‎
Her Kasım iner içime,zaman susar.
Bütün saatler susar dokuzu beş geçe,
‎Kaybolan ülkem bulunur mu bilmem;
Ben hâlâ sorarım her gece.. .
‎