Mey-hane Şiiri - Cem Ercan

“Dönülmez akşamın ufkundayım”
Ne güzel söylüyor müzeyyen şimdi.

Önümde çift damıtım,
Yeşil etiketli sırdaşım.
Kan çanağı gözlerimde,
Silüetine kelepçeler taksam da nafile.
Kitap kitap okusam da bitiremedim,
Gönlümün mektebini şimdi.

Hepimiz aynı kaygılara içiyoruz aslında.
Var bir benzerliğimiz.
Aynı zehrin kadehinden,
Aynı suskunluğun tortusundan ve aynı korkuların
Karanlık şarabından içiyoruz şimdi.

Gömdüğüm sessizlikle bastırıyorum şimdi,
Civardaki panayır gülüşlerini.
Yalnızlığın en tenha mahzenlerinde üşüdü,
Yedi cihanı gezen bu yürek.
Bir tek senden saklanamadı şimdi.

Yarınki gündüzü,
Geceyle birleştireceğim yine.
Açık denizlere kaçan köhne bir sandal gibi.
Kaset değişti.Bergen diyorki,”maziyi silemezsin”
Bitti artık bir devrin terapisi,
Dışım zemheri şimdi.

İçimde, kaynayan cehennem ateşi,
Söndürülmüş bir kıyametin habercisiydi.
Duvarlarda unutulmuş is lekesi gibiyim.
Gecenin bağrında, şeytan suyuna banarken ekmeğimi
Sakladığım her kelime başka bir yaradır şimdi.

Unutmayı değil,
Unutmuş gibi yaşamayı öğrendim.
Aynaların yüzümü değil de,
İçimde sakladığım enkazı gösterdiği vakit anlıyorum ki,
İnsan sustuğu yerde çoğalıyor şimdi.

“Dönülmez akşamın ufkundayım”...
Müzeyyen...Ne güzel çalıyor şimdi.