Perde ardı Şiiri - Bir Mest Kalemi

Bi perde ardı gölgesiyim göğü seyreden,
Ezberlemişim gecesini, gündüzünü.
Lakin şimdilerde yanıldığımı sanıyorum;
Sanki mavisi grileşmiş,
Gecesine de karalar çalınmış gibi.
​Başka bir zamandan kalan bir his değil bu,
Hatırlıyorum amansız.
O vakitler bu göğün yıldızları vardı,
Geceyi parlatan...
Ay bu kadar vazgeçmemişti hiç yön olmaktan.
​Neydi sahi beni bu variyete inandıran?
Şimdi bu yanılgıya sürükleyen neydi?
Bilmiyorum...
​Ellerim dokunuyor perdeye,
İçimde bir tereddüt.
Şimdilerde anladım:
Perdenin ardında kalıp dalmanın başka,
Açıp göğe bakmanın başka olduğunu.
​Belki de cesaret,
O perdeyi tamamen kapatmaktan ibarettir...