Bir acı yerleşti içime

Bir acı yerleşti içime. Adı yok, sesi yok ama her sabah benden önce uyanıyor. Ne çekip atabiliyorum ne de taşıdığımı inkâr edebiliyorum. Göğsümde ağır bir suskunluk, kalbimden sızan o son gece gibi... Etrafım kalabalık, insanlar geçiyor içimden. Elimi uzatsam kendime değiyorum. Demek ki bazen en kalabalık yer insanın kendisiymiş. Sandıklarım vardı önceden; aynı yerden kırılmış, aynı yerden susmuş sanmıştım. Oysa bakışlarım bir vehme takılmış, bir tahayyülün içinde oyalanmışım. Dalmışım, inandığımı sanmışım. Şimdi biraz dağınığım, biraz eksik, biraz fazla. Hangi tarafa düşsem yarım kalıyorum. Azlığa sığmıyorum, çokluğa taşamıyorum.
​Bu yalnızlık sessiz değil, konuşuyor. Kalabalıkların içinden adımı fısıldıyor. Bir gurbet gibi içimde dolaşıyor. "Git" desem de yerinden kımıldamıyor. Bildiklerim azaldı artık. İnsan kimde aldanır, ne zaman yorulur biliyorum ama iyileşmek bir kapı mı yoksa sadece uzun bir bekleyiş mi, onu bilmiyorum.
​Gidiyorum. Belki bir yerden değil, belki sadece bir halden gidiyorum.