Bir Mest Kalemi Şiirleri - Şair Bir Mest ...

​Ah kalbim,
İçimde susmayan bir gece var;
Dağ başı kadar ağır,
Zindan kapısı kadar kara...
Yıldızlar bile turna sürüsü gibi omzuma konup sönüyor sanki.
Bu yorgunluğum yılların işi değil,

Bir acı yerleşti içime. Adı yok, sesi yok ama her sabah benden önce uyanıyor. Ne çekip atabiliyorum ne de taşıdığımı inkâr edebiliyorum. Göğsümde ağır bir suskunluk, kalbimden sızan o son gece gibi... Etrafım kalabalık, insanlar geçiyor içimden. Elimi uzatsam kendime değiyorum. Demek ki bazen en kalabalık yer insanın kendisiymiş. Sandıklarım vardı önceden; aynı yerden kırılmış, aynı yerden susmuş sanmıştım. Oysa bakışlarım bir vehme takılmış, bir tahayyülün içinde oyalanmışım. Dalmışım, inandığımı sanmışım. Şimdi biraz dağınığım, biraz eksik, biraz fazla. Hangi tarafa düşsem yarım kalıyorum. Azlığa sığmıyorum, çokluğa taşamıyorum.
​Bu yalnızlık sessiz değil, konuşuyor. Kalabalıkların içinden adımı fısıldıyor. Bir gurbet gibi içimde dolaşıyor. "Git" desem de yerinden kımıldamıyor. Bildiklerim azaldı artık. İnsan kimde aldanır, ne zaman yorulur biliyorum ama iyileşmek bir kapı mı yoksa sadece uzun bir bekleyiş mi, onu bilmiyorum.
​Gidiyorum. Belki bir yerden değil, belki sadece bir halden gidiyorum.

Bi perde ardı gölgesiyim göğü seyreden,
Ezberlemişim gecesini, gündüzünü.
Lakin şimdilerde yanıldığımı sanıyorum;
Sanki mavisi grileşmiş,
Gecesine de karalar çalınmış gibi.
​Başka bir zamandan kalan bir his değil bu,

Ben en güzel şiirlerimi sabaha karşı yazarım.
Ya da sabah uyuyamadan hemen birkaç saat önce.
En güzel şiirler o saatlerde çıkar.
​Gece deme, durmuştur her kelime,
Almıştır demini her iki pınardan.
İkisi de birbirinden coşkun,

Sabahın ilk ışığı, senin güneşinin sıcaklığıdır. Tenime değen her parçacık, yüreğimde filizlenen sevdanın gelişidir bu sabah. Ben ki kurak sevdalardan, bereketli yüreğine yerleşik sevdaya geçmişim. Mem û Zîn rüyası kadar ilahi, kutsaldır şimdi sana varmak; dokunamadan hissedebilmek saçlarını avuçlarımda ve gözlerinde gitmek, gecenin gündüze selam verdiği o ince çizgiye varmak... Her cehennemden, senin cennet gözlerine ulaşmak uğruna geçmişim. Cellatların ellerinde parçalanmış bedenim, iblisler har vurup harman savurmuş beni; ben yine de sana varabilmek için geçmişim bütün acıların içinden. Şimdi anlıyorum: İnsanın doğduğu yer değil, sevdasından yanıp kül olduğu yerdir memleketi. Ve benim memleketim, senin yüreğinin en derin yeridir.