sen oradasın
o fildişi kulede…
koruyucu kolların himayesinde huzurlu
taş duvarların arkasında güvendesin
dostların var derdini paylaştığın
limanların var her fırtınada sığındığın
şerden beladan uzak
emin ellerdesin
o Babil kadar şehvetli
İstanbul kadar ihtişamlı şehrin sokakları
kahkahalarınla çınlıyor
etrafında fır dönüyor insanlar
yani, bir sigara yakacak olsan
birbiri ile yarışıyor kibritler-çakmaklar
bense buradayım
içinden kahır katarları geçen
bu metruk kasabada…
sen gideli
iyiden iyiye ıssızlaştım
eşini kaybetmiş bir çorap gibi
yalnızlaştım
say ki paslı bir kilidim
üstümde yılların kiri pası
belki kırıldı
belki de fırlatıp atıldı anahtarım
hohlayıp silsen
ç a l ı ş t ı r a m a z s ı n
bir bahçe duvarı gibi yıkığım
onarmak istesen
o n a r a m a z s ı n
ah içimin ıssızı
hadi yeniden doğur bizi desem
sızım sızım sızlar kasıkların
d o ğ u r a m a z s ı n.
Ömer Yücekaya 2
Kayıt Tarihi : 19.11.2026 20:12:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!