ölü denizin vasiyeti
Likya sularının son isteği miydik biz
yoksa bu kösnül günaha uydurduğum
bir bahane miydi deniz
o r a d a…
Telmessos krallığında
köpüklü dalgalar okşarken esmerliğini
tuzlu su damlacıkları
teninin vadilerinde kristalleşir
haram bir meyveye dönüşürdü güzelliğin
orada mı seni böyle umarsızca sevdim
çölde açmaya yeltenen bir kardelen şaşkınlığında
orada mı aşık oldum sana
ya da sen…
aşkı nadasa bıraktığım göğsümde
anadan üryan çiçek açtırıp
tılsımlı bir şelale gibi
orada mı döküldün içimin kuraklığına
işinin ehli bir ressam gibi
orada mı sen rengine boyadın içimin tuvalini
şimdi…
Telmessos’a çok uzak
sana bir nefes kadar yakın olsam da
kendi karanlığından kendi korkan
korktukça yeni acılar doğuran
gece gibiyim
adını dudaklarıma sus’la mühürledim
ıslığını yitirmiş bir çöl rüzgarı gibi
susuyorum
sustukça…
izini sürüyorum vahasız çöllerde
kırk kilitli kapılardan geçip
her kabusu hayra yoruyor
her imkansızı mümkün kılıyorum
muttasıl sana savruluyor
sarı saman başaklarım
her mevsim senin hasadın kalkıyor
çorak tarlalarımdan
her daim sana akıyor nehirlerim
mecruh hayvanlar gibi
acımı yalıyor
yine de vazgeçmiyorum senden
senin ruhun bile duymadan
seni seviyorum gizli gizli
cümle yasağın kapısı aralayıp
her gece sana ölüp
her sabah sana diriliyorum
külünden doğan Anka gibi…
Ömer Yücekaya 2
Kayıt Tarihi : 18.11.2026 12:43:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!