Şu hayatın döngüsünde,
Sabır çekip gidiyorum,
Tuval tuval izliyorum,
Acı tatlı sergisinde,
Kimseye biad edip, kulluk etmedik,
Kimsenin sırrını da, açıp dökmedik,
Doğru neyse, korkmadık, onu söyledik,
İnsan olmadan, kamil, OLUNMAZ imiş..
İyiliği, unutup, nankör olmadık,
Maziden bir bir soyunarak,
Vazgeçerek ve bırakarak,
Kah gülüp kah ağlayarak,
Ömür eriyip bitecekmiş,
Ne gelecek acep başa,
Her ışıldağa yönüm dönemem,
Her yola düşene yoldaş diyemem,
Oturup kalkmadan kimdir bilemem,
Temkin de ayarı hayat öğretti.
Kıyım sonsuz değil uzanmayasın,
Bileceksin sen küçüğüm.. !
Farzet ki çakallar kuşattı kenarını, tüm etrafını..
Bileceksin o zaman,
ASLANLAR GİBİ KÜKREMEYİ..
Ve güçlükler karşısında,
Eğilmeden, bükülmeden,
*HAYAT TRENİ*
Herkes pazarda ne alıp vereceğinden emin,
Dolaşır tezgahları kalabalık dolu dizgin,
Sanki beğenilmiş de parası ödenmiş peşin,
Terazisi bozuk hangi kefesindeyim şehrin,
Yollar çile, düz, iniş, çıkış tümsek
Nice gül dolandın ama boş petek,
Herkesi bıraktın geri kaldın tek,
Yürüdüğün yollar inan HAYbeye..
(Efendim efendim inan haybeye.. )
*HAY DİYE*
Beni şu dağlarda suskun buldular,
Kolum kanadımı tutup kırdılar,
CİM'di sinem nice sırlar koydular,
Pare pare, ELİF inler, gel diye...
Biz bilmeyiz dünü alıp silerler,
Sabahları taze tohum ekerler
İnsanlar su versin diye beklerler
Can dostlar gününüz hayırlı olsun...
Ne zaman insanlık el ele olur,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!