Özcan Kurt Şiirleri - Şair Özcan Kurt

Kalu beladandır devri seyranım,
Teni halef ile çalan rebabım,
Bir kaptan bir kaba dolan seyyahım,
Ömür sayfa, bir yel esti kapandı.

Bir sebeple isim yazıldı taşa,

Usandım canımdan bedenden tenden,
Asla başlamam ki dönüp yeniden,
Yol verdim şimdiden gitsinler benden,
Devrettim işyeri kapatacağım,

Kurtla kuzu kardeş olup kalsa da,

Bu nasıl cehalet,
Beyaz kabus değil bereket,
Maazallah, dönerse tipiye olur felaket,
Vermezse mabud çocuklar ne yerler, canım kardeşim..

Yattıkları yerden para alıyor deyorlar,

Ben ki karayolcuyum..
Ya dağları taşları kazan
Ya trafikde çizgi çizgi hasreti yazan
Elleri mazot belkide tiner kokan..

Ben ki karayolcuyum..

KARDEŞİM

Musa İsa Muhammed bir M.İ.Mledik,
Bütün insanlık aynı tek bir dedik,
Siyahı beyazdan ayrı görmedik,
Beni kafir diye yerme kardeşim.

KAR YAĞIYOR

Hem de üstü üstüne..
Hiç aman ve ara vermeden,
Henüz her şey, daha filizde iken,
Ömrümün her umarsız baharının ardından,

Bizim mahlede bir otağ kurulur,
Can seyran eyler, şerbet sunulur,
Karışım tellerden ezgi iledir,
Sözümüz çare ve ilaçtır BİZİM.

Teller titreşir sazlar çalınır,

Kıyadalı idi gönül bağım, şimdi gerildi dikenli teller,
Döndü hazana baharım, yaprağım serildi, soldu güller,
Muhannetten olmaz yardım, yürek yoruldu bilmiyor eller.
Dertliyim kederli, çaresiz, yarınım yok yıllarım dertli.

Beklerim ki mola verir belki felek yetti sonbahar,

Sadece et kemik değil ederin,
İnsan sürücüsüdür bedenin,
Aracını doğru sürememişsin,
Menzile varsan ne ki varmasan ne ?

Yürek taş, sevgi yok hiç merhametin,

Ellerini gökyüzüne değil,
Gönlünü dön iç yüzüne çevril,
Yönünü etme çöllere meyil,
Musa gibi gez, özüne evril.

Kendinden başka arama resul,