Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

yorgunluğuma yüktün
kara zindanda mıyım
durgunluğa büyüktün
yine bir yanda mıyım

kaldırdığım taşlardan

gazelin hüznündeyim
geceler saklar
unutulan öyküleri
soluduğu gizeminde

tan kızıla boyanırken

yordun geceden
kara masal içinde
ne okuyordun
keder tortularında

oturuyorum

yorganından bilirsin
solurken duy sesimi
urganından belirsin
yağlarken nefesimi

aynalardan kırlığın

yordu beni
yanına geleceğim bir gün
yüreğime
bir parça özlem süreyim

ıradı yollar

göçte an durur
yürek darmadağındır
kırgınlığın koy
bana armağan kalsın

yutkunsa mıydı

şimdi ne düşünüyor
sensizliğinde çok zor
sevgide üşeniyor
sensizliğinde çok zor

yol üstünde düşsedim

ayrılığında
toplansa kaç denizce
dolar gözyaşın
solduğun kaç benizce

gerginliğinde

yolup gelmişti
dalı kolu kopunca
solup kalmıştı
hali soyu sopunca

dikenli dalın

yolu son bükündeydi
gitmeliydin demedim
dar viyadükündeydi
ötenden gidemedim

asmış gülücüğünde