Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

dalgaları köpürmüş
yosunları kokarken
özlemi bir kupürmüş
afsunlara bakarken

maviliğinden berrak

kırıkça küpeci yanı baş durur
ovaya dağılan acı su vurur

geceye gözleri sığmadı yandı
mumlara çırayı gaza dayandı
şafağına çöktü erken uyandı

terk edildi bir kayık
içinde yağmur saçar
terleyendir şakayık
günde ıhlamur açar

olağanlar yalasın

oya gibi işlemişsin
elindeki ışıyor
elma gibi dişlemişsin
dilindeki kaşıyor

sevi ipe dizilmeden

toprağa karışınca
yağmurun türküsü
köküne erişince
biter susuz korkusu

kırkı çıkıncaya dek

moru moruna
menekşenin moruna
gitmez zoruna
sessiz günde erinçli
mutlulukta sevinçli

fidan yaprağı
humuslasın toprağı
sevgi içine
yerde karanlık hışır
yerde aydınlık taşır

yakamozludur
mavi göğün bulutu
karanlık basar
kuşlar tüner yuvada
yumurtası tavada

sevisine tanık olduğum canan
gideceğin yoktu kime bildirdin
derdine ezildin kimlerdi yanan
gönül defterini tezden sildirdin

sancı içindesin davrandığında

çipiklerim ıslanmış
keçe kundağındayım
hiç durmadan ağlanmış
kültünün dağındayım

kaşlarımda bir gizem