Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

umut ardına
düştü yağız bir oğlan
muştusu düşer
gözlerine bulaşan

umut eskirken

sırılsıklam sokağı
geceye kalıyordum
kaldırımın ıslağı
niceye dalıyordum

durucaydı gözleri

karanlığın yazgı mı
boğduğun aydınlığa
sesler geçer ezgi mi
düğümledin deliğe

körce aldatıcı bu

avucundaki üşüyen kentlerde
avuçlarında sende mi üşürsün
çığlığındaki dolduğu bentlerde
ay uçlarında umudu düşürsün

ayrılığından aydınlıklar doğar

bir ömrü eğen
acıların yumağı
bakınca değen
yazdan kışa çomağı

kara kazanı

sis içinde kalmış resim
dudağından dökülmemiş
can dağlayan düşlerim
odağından sökülmemiş

gözlerinden zindan olur

anlasaydı behey sersem
aşınarak dağdan gider
çınlasaydı kulağında
taşınarak bağdan gider

varsa yoksa çal oynasın

nemin sıcak ayında
bilinmezliğine mi
susar canlı yayında
silinmezliğine mi

yıllar öncesine gel

sisli akşamda yaşanılan gerçekti
dokunan elde buz soğukluğu çekti

ses ihtişamda duyuların yarası
kesilen yelde iki baca arası

siteminden edeceksin
fesleğenine yanarak
çilesinden sökeceksin
suya sabuna konarak

arayacaksın adamı