Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

bülbülüm vardı
ulaşılmaz özleme
gül dala sardı

gülü açınca
kokusunu saçınca

yağmura ağlar iken
gül çalında gülüyor
yüreği dağlar iken
gül salında ölüyor

yosun kokusuna nem

nice ucuza satılmışların yanı
varlığında mı daha çok soluyorum

tanrım bağışla mutsuzluğum unuttum
duydum dalında yaprağa soluğunum

gülü sevince
çokça zaman geçmede
ten diken izi
saçağı yüreğinde

ben toprağınım

ağılandığın yeter
kaçıncı sendeleyiş
aşağılandın beter
yüreğinden eleyiş

içlendiğinde kuşku

tüm
umut
yürekler
bir arada
bekleyecekse
gün ışığın süzüp

kül suyuna yunduğu
deterjana buladın
gül suyuna sunduğu
cine cana doladın

elinde yetiştirdin

im izleriyle
tekerlendi silindi
güz yüzleriyle
yuvarlandı yolundu

güneş değince

bir vuruş savruluş
tek atılımda kuyuda
kayboluşun başlangıcı
hüzünlü bekleyişlerde

ağladım yüreğimle

uslanmadık hayta
denizdeydi tayfa
inat rengine hayat
açıyor sayfa
ağlasam hıçkıra hıçkıra
kirpiklerimden ineceksin