Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

umarsız yokluğuna
uçurum büyüdükçe
aç karın tokluğuna
karanlık sürüdükçe

cam kesiğinden acın

çalıda yarar yok mu
soru aç mıdır tok mu
önce adam olmadan
attığın taş mı ok mu

yunusça solunmalı

insanlığı kaybolur
kalabalıklarda yok
yalnızlığında bulur
uğultu saplıdır ok

sessizliğe çakılmış

çıdamın özentisi yüreğinde burulur
umuduma titreyen soğuğa dağılınca
yalnızlığıma ulanır dağına ağılınca
sesi çıkmasa acır gamında durulur

karanlığa yerinir uzayınca aydınlık

insan dediğin sezmeli
başı sonu düzgün ola
nisan gediğin gezmeli
başı sonu büzgün ola

sınır tanımayanlardan

ince ezgiler dağlar
yalnız değilse başı
sunuşuna im ağlar
çağlayanı gözyaşı

gördüğü uzayanın

nakışlasam mı
bağlamanın göğsünde
teline koysam
inilesi dursa mı

özgürce yaşa

yoldan geçenin
iniltilerinde
yellendi pencere çarptı
yüzüne değil ha

telden geçenin

incecik uzamış fidan
dolanırken ömre dalı
özüne dünyalı yutan
bulanırken emre alı

akıla koyunca beyin

incecik yağar yağmur
yoksuzluk gözü taşar
kıyın kenarın çamur
köksüzlük sözü yaşar

suskun nice an