Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

düştü gerçek peşine
göreni anlatmadan
taştı selden düşüne
püreni çınlatmadan

sevda dolusun içtin

hiç uyanmadan düştün
gurbet yollarına
dönüşün yok mu daha

dayanmadan birbirimize
kopardın kolumu

git
kurak
çöllere
benzettirdin
sustum ağladım
aydınlık gözledim

acıma duygusunda
gözüme kararınca
sevide vurgusunda
sözüme sararınca

geceler yas içinde

gitmeliyim
yağdı yağacak hava
belki yağmur
belki tolu doluca
düştüğü yere afet tombulca

an
yamalıkları yaşama
yaşanmışlıklara
sarıp sarmalama anı

ay

topla pılı pırtıyı
gitmesine beş kala
bul kılı kıpırtıyı
gitmesine beş kala

gideceğin yerlerde

sevgi değirmeninde
göceye unup gitsem
mahzuni harmanında
sıcağa yanıp gitsem

kendi kendine hasta

ne yazda yandım
ne kışta dondum
yoksan bu şehirde
gölgelerinde dolaşmaz

alatanda nemlenir

gölgemde kırık
boynumun eğrisinde
avuçlarımda
zamanın sıcaklığı

uzay boşluğu