Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

yaşadığım sözcüğe sordum kendimi
nasılım diye
güldü
git işine dedi çal dur akşama dek
gülümsedim

yolculuklara
düşersem kahırlanma
duygusuzluğa
saparsam ki harlanma

kenetlemeğe

imlerinde bulduğum
gözlerinden ses akar
gün batımına buğum
tutuşur nefes yakar

ürkekliğinden zaman

öyküdür düşer dillere
sevdasına boyu kadar
öykünür taşar sellere
damlasına suyu kadar

özlemi yanar gözünde

imrenirim ellerimin hünerine
ne sesler ile dökülürdü üstüne
ne de güzel yaratmış taş gibi sağlam
ne de alımlı çokta çalımlı
yakışıyor da hani
boşluğunda açılan sayfa

çatlayacak göbeğine
ivediye soruyordum
katlayacak bebeğine
biteviye koruyordum
yaramaz çocuğun düşüydü
kararttığın sözcüklerin acısı

inadına açınca
yokluğunda çiçekler
ayak izi kaçınca
seni yolda kim bekler

sarmaşıklar dolanır

parmağımın ucunda erk
simgelerle uçuşur
savrulup koşturur
dilime batar sözcükler

gülünce yüzü

ayağı buz kestikçe
inadına yandığım
sevdasına estikçe
inadına kandığım

dudağına yüzdüğü

çöpün çıtlaması ömürlüğe hat
nereden alırsın nereden bulur
ister ağlar ister genişçe rahat
yerine kıpırdar sona kaybolur

yüce dağın başı kara yığınca