Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

çok pencereli oda gibisin
nereden baksam seni görürüm
güllü odanın penceresini de aç
hava alsın oda çiçekler ve de sen

gönül gözüm açık izlerim

sensizlik vurgunu gün batımına
deliden donmuş gülüyor morca
soluksuz dinledim ün yatımına
veliden konmuş gülüyor morca

yada gecelerde kumunla düşü

allın güllü açışmış
gülüyor pencereden
ellin yelli kaçışmış
gülüyor pencereden

koca dağlarda esti

yaprağın yeşiline
gül sarısına aya
yazdı adını yine
yarı yarıya yaya

gül

gül yüzünde bulutlar
uzaklardan dağılın
ortaya çıksın lotlar
iş başına yığılın

şehire renk gelirse

gam yükünde gezersin
gül yüzünden özledim
bir gün olur bezersin
gül yüzünden közledim
susun
demeden çık

doğada iç içe kalanlar içinde
lale yağmur fısıldaşmasını
duyan menekşe keyfe dalar
güne çalımlanır renk renk

çağırgan bahçede kokuları

çiçeği masal açar
ucu bahara kaçar
gülüşünde öpücük
salkımsöğütle saçar

coşkusuna sevinci

seherin tan zamanı gülüşüne gül aça
doğal yakarışında ağaçların korosu
sessizliğinde solo kumru çığlığı serin
pasosu alınmışla yolculuğun sürecek

gönlünü çevirmeni coşkusuyla doyur

acılar içinde kıvranacaksın
bu denli kendini yorma
karabasanlarda kalıp
gece yarısı bölünen uykunda

katıla katıla ağlamadan