Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

papatyam kokulusun
kızdırdım mıydı şimdi
humusluk dokulusun
sızdırdım mıydı şimdi

ayakaltından düşürt

yüreğindeki sızın
paslı kapısından aç
süreğindeki izin
yaslı yapısından saç

yalnızlığın bakışı

avuçladım bulaşan
elimde kalan suyu
selamladım dolaşan
bahçemde selvi boyu

koşar adım çocuğa

dudaklarına
uzanan sözcüklerde
amanın derken
zamanın dökülürken

düz ayak eve

penceremde alı var
tan kızılı süzülmüş
tenceremde balı var
kan sızılı büzülmüş

başladığınla yaşam

pencerende umudu
gülden göresin gelir
başkasında demedi
yelden veresin gelir

gökyüzüne bulut kol

pınar olur gizemi
asıldığın türküde
yanarlığı size mi
ısırdığın kürkü de

dumanı çıkar gibi

gidememişsin
takılıp kalmışsın
pencereye

edememişsim
çakılıp dalmışsın

suskun kırıldı sazım
perdelerde hüzün var
yaslı sarıldı sazım
perdelerde hüzün var

yaktı felekle kader

bakıp ta sitem etme
yüreği atmıyor mu
bırakıp çekip gitme
ereği bitmiyor mu

ayakta uyur gezer