Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

saçlarında yıldız olsam
yüreğinde yandığım har
yüzüne ay gibi doğsam
yaşam ilmeğinde bahar

yaşayışımda derbeder

yayılıyor muydu şimdi
yastıklara
bir varmışlar bir yokmuşlar
keloğlan gel artık
bitir şu işi

silkindim yarı uyanık
bakındım sağa sola
kimsenin umurunda değilim
topalaksak gezinleydim
eteğinden tutunup dağın

varı yoğunun yanına
karşıtlarıyla birlikte
geçmiş gelirse anına
karşıtlarıyla birlikte

iyi bildiğine baksan

sevdaya değenlerin
rotası var mıdır ki
sonra dinlencelerin
kotası var mıdır ki

tinini arayanlar

varlığın çekilince yokluğunu duyup
dizelerin üstüne basarak çıkar mısın
içten tutkularını kaybederse yarlığın
sıkar mısın boğazı dert elinde sarılıp

kaçıncı çığlığındır unuttuğuna giden

martı çığlığı
yel savurur saçında
tene değer tuz
gözlerinde söz esrir

güz yağmurları

ansızın gelip
usumun hücresine
düşlerime düştün
varlığını duyduğum anda

düşlemenden hoşnutum

doğan bir sözcük değer
serse coşar yoğuna
ektiğin çiçek eğer
dursa yaşar suyuna

bağrıma özleminle

varsaydığı neyim kaldı
boşluğa doluncaya dek
yelimden avuçla daldı
hoşluğa soluncaya dek

içimi sıkmış yalnızlığım