Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

titrer parmağı
yazamaz doğru dürüst
hüzün dolusu
dizelere serpilen

dağınıklığı

yan yana diz dize
göz göze bakışırken
sardunya dalına
sardunyam alına
dönmüş yüreğinden
karanlık nedir bilir miydin

sese canı verilse
emilecek kanıyla
yenilenip derilse
denilecek anıyla

başına serilecek

sese sesler çoğaldı
kalabalık dolunca
tıknefesler doğaldı
alabalık bulunca

kimi çorbada arar

serden ve yarden
geçebilmek kolay mı
ipsiz asıyor
bıçaksız kesiyorsa
ateşsiz esiyorsa

nice can soğulandı
elimizden tutarken
gözünde buğulandı
telimize batarken

kasılmadan kibire

hüzünlenince
yorgun düşer bedenin
kalır akşamdan
karanlığa gidenin

ırak ormandan

gecenin deminde rengin
şehir gürültüsünden uzak
yağılar çıkacak şimdi
iti kopuğu arsızı hırsızı
karanlığa karışarak

cama buğusu düşer
gelincikten kırmızı
toza dumanı deşer
gel incikten kımızı

yılkı atından insen

aradığım gizem aynada değil
sensizliğin derdi yine doluyor
aradığım izem maynada değil
sensizliğin derdi yine buluyor

yalvarıp yakarı diz gelip çökse