Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

çılgınlığındaydı ilke dediğin
çırmakla akardı köyde şehirli
yılgınlığındaydı ülke gediğin
tırnakla yakardı köyde şehirli

satıp savacaktı neleri varsa

yüreğimdeki hüzün göç yolları kovardı
kanat çırpınışları esenliğinden sağlam
yolların boyuna dur seyreyle nice alem
sevgiye ses verene seslenen turnalardı

nem içinde gözlerim bulutları süzülmüş

çakır gecede çakır sözler
diline dolanmış
acımık kokan ellerinde
yükün çok yardım eden yok

gece tutuşur karanlığa inat

uyur uyanık
çubuğumu çenterim
suyu bulanık
karabasan kan terim

maviye boya

koşarak mı gelirsin
odaklar noktasına
coşarak mı belirsin
budaklar diktasına

kök salınca toprağa

gizinde yanar geçmiş
acı sağanağında
an kollarını açmış
pespembe yanağında

imgeler kıskacında

çoğalmış şişi
cüzdanında da iri
parlıyor dişi
dudağında ki kiri
köşe taşında biri

köşeye kıstırılmış
üşüyorsa soğuşa
neşeye kastırılmış
düşüyorsa boğuşa

avuç içim harlıyor

suskunluğumu bozan
körü köründen saklar
geceye gündüz tozan
zoru zorundan aklar

bölün yalnızlığımdan

tenden değer dağılır
yüzüm renginde oya
yerden un ufak kalır
sözüm denginde boya

akar giderken hüznü