Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

başında ve sonunda
ortasında kimin var
baharın afyonunda
yazın kışı mı kovar

diken olur kokusu

durduramazsın
acayip ses geliyor
yayı germeden
bekle geçecek kadar

karanlık ışır

an dolu bavul
gözlerin de yanımda
sensiz kalınca
ödüm kopar kâr etmez

tepeler bekler

köprüleri em bulsa
sularda azgın akar
özlemine dem olsa
saçına düşen yakar

yıllarca sınar gibi

kulağı olan
sözü konuşturacak
duymayanı gör
özü konuşturacak

umursayanı

koluma omzunu alabilseydim
el içine çıkar gibi el ele
kıyıdan uçurumlardan uzak
özgürce savrulabilseydik

olası tökezlemeden

şaşıyorum
her şeyimdesin
kolumda değilsin
olmayacaksan
kolum kırılsın

başımla yaslandım da
hüngürdeyip ağladım
boşuna paslandım da
hüngürdeyip bağladım
her yanım ayaklanır
sessizliğim

olmadık bir zamanda
konuğun olabilsem
sevgiyle dolu anda
konuğun olabilsem

kar yağmurla yağarken

an akar
saçaklar yağmura dururdu
kırda bayırda
ayaklar gölgelerini izlerdi yerde

an sıkar