Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

geçmişin
izi kalın
uzun ve soluksuz gelecek
yüzü göğe teyellenecekse
bir daha düşün

üç nokta kaldı
dolamadım bir daha
zorunda mıydı
bulamadım bir daha

göz görmez yorar

bal gibi gerçek yaşadığın güvercine darı adadığın
senfoni bellediğin çığlık sana göre martı çığlığı
bana üveyik ona kırlangıç ortada bir çığlığa başlangıç

gülücüğüne umarsız kahkahanda fırtına geçit vermeyen dağ eteğinde
filizlenen incecik fidandı çınar sevdalı yamaçlarında sevi yanar

yerin ayağından alt
göğü sırtına sarmış
ağzında acı tuz salt
dilinde bal sıvarmış

karasından geceyi

öyle bir ateş
kor oluyor içimde
ısındıkça gör
parmak uca varıyor

şöyle ateşte

bir çift gözün rengine
dünya ayağa kalkar
erim yiter dengine
her atış karavana
uzaktır engeline
takılır çengeline

bir curam var elimde
havada suda yolda gezerim
havadan sudan yolunda her şeyim

bir curam var elimde
andan habersiz noktalanıp

büyürse öykü
biri birine derken
birilerine
dek uzadıkça uzar

cımbızlasaydı

farklıydı dağınıktı
yüzünde anlatımın
dörtnalaydın çıktı
düzünde kıratımın

yitirilmişti çokça

yar yaren ile
değeri bilmeyene
usla gizilde
bilip te dolmayana

acıyı silip