Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

mani saldım özüne
ateş aldım közüne
dünyanın tatlısından
nazarlıktır gözüne

alçaklara kar yağmış

kim demez özlemedim
yolunu gözlemedim
dünyanın tatlısından
yüreği közlemedim

bindi de salacağa

ömrünün baharı yarım yamalak
yakıp gide arsık dur durak bilse
varlığın kahharı beyaz gomalak
akan yeri sarsık dur durak bilse

üç günlüğe dünya muradı alsın

anılar dün
yaşanmışçasına
birden düşüyor
imgelerinle
dur demeden

hasta kaynıyor
servergazi devlet hastanesinde
kuyruklar oturuşanlar
servislerde acılarda tutuşanlar
sancılarda zorlananlar

kara peçeyi giyenler
dünde böyle değildiniz
uzak geceye diyenler
dünde böyle değildiniz

oturup kalkar kardeştik

kara peçeyi giyenler
düne böyle değildiniz
uzak geceye diyenler
düne böyle değildiniz

oturup kal kardeşliğe

mutun bittiği
umudun esmediği
bir yerden sonra
var oluşuna kaldım

dilim dilindi

açık kapılarında, ürküttüğün koyunlar
tozu dumana katıp, ardındaki bulutla
ardına değin sökül, menteşelerine çık
umutla döneceği, buğulanan gözlerde

tuğlası su istiyor, usta da yanmasını

perdeleyen gölgeni
serebilseydim dünya
yaratanında seni
görebilseydim dünya

yarattığı evrene