Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

savrulduğunda ayrılıklar
koptu içinizden bir top ateş
ökse kaldı dalında hüzün

sevgi uğruna mıydı hep
erinçten uzak

yoluna bakar oldum
gün batar içim yanar
yıldıza akar oldum
gün doğar cicim arar

herün yolu gözlerim

hüzün yalnız banadır
yoluna baş koyduğum
sevi senden yanadır
yoluna baş koyduğum

azı git uz git kerem
yoluna can adadı
derdine olmuş verem
yoluna can adadı

türküler yakın türke

gözüne göz düş sine
mavi kanadın uçar
kuşluktan yenisine
küskün inadın açar

neşesinden unutup

yol ağacını sayardı
uzaktaki kayalara bakar
yan yana belki de çok öteydi
yele taratırdı saçını
parmaklarını akıl etti sonra

gök çanağına tılsım
yağmura bulaşınca
eylemine katılsam
ıslandık dolaşınca

sicim olur iplenir

düşüp gerçeğin ardına
dolaşılmadık yerlerde
yaylaklarına yurduna
bulaşılmadık yerlerde

gölgesine sokulduğu

özleminde dürüldüğü yokluğun telaşı mıdır
neredeymiş görüldüğü mamıştırmamış* beşiği
gurbet elde sürüldüğü zamansız talaşı mıdır
kamaştırmamış eşiği yanaştırmamış keşiği

nedeni çok uydurursa söylencesinde türlüce

yokuş çıkmalar güzel
inişlerinde üzer
uçuşlarına ses yoktur
dönüşlerinde süzer

yokuş yukarı çık bakalım