Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

göç
yine
uzağa
uzaklara
telaşı ondan
çiğli yapraklara

paylaşılan iki şey
tatlısı sevgidir
acısı acıdır gerçekten
bölüştükçe çoğalsın sevgi
üleştikçe yoğalsın acı

nicedir imbiğinden
görse süzülüşünü
yasağı dindiğinden
tirşe yüzülüşünü

iki aran bir deren

nice insan bulaştı
boyanmaz ele yüze
neden niye dolaştı
uyanmaz tepe düze

yüreğinin üstünde

neye yarar olsa ar
arsızlığına çoksan
açılmazına mı dar
darsızlığına oksan

bakıversem aniden

beriden öteye gidilen yoldur
ne yoluna kaldı ne de yılına
ekmeği keteyi fırında doldur
ne yoluna kaldı ne de yılına

benimle var olan nice insana

hazanı gelince güzünde bakın
ne zamana değin yanacağınla
yüreğinden ince düzünde akın
ne zamana değin kanacağınla

ağladığınladır coşan çaylara

sen titrek bir gülbahçem
ben hoyratça seyreden
sarı yaprak papatçem
bense kuru dereden

kara gözlerindeysem

kara gözlerinden
kara hüzünler mi döktün
küçücük kıskanmalarda
neyin nesi
neden bırakıp gittin yüz üstü

neyin öyküsü
dolaşan dillerdeki
sevdaya yüklü
boyu büyür durmadan

yaşatılan yaz