Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

güz ağacıydı
dökülür yaprağında
acır yüreğim
dalına konan kuşla

fısıldar sessiz

yarına umudu kalmamış esin
yola dolmuş sanki gider ayağın
dalında armudu yerinde sesin
ala dolmuş sanki gider ayağın

usuna dağılan serseri kurşun

dolunay düşte
maviliğe söner ışık
kıpırdanır ucun kıyın
uyanır doğa yeniden
bahardır gelen

ataşlar düştü
kar yağmış şakağında
yaralı yürek
ceylanca ürkeğinde

damlan düşerken

kullanım süresi tamam
ki bu nasıl sevdadır

yanar süreminde
ezik yanık bağrında
kimsenin kimseden korktuğu an

dibi delik dibekte dövülen derede değirmen
döngüsünde dolanır dururken deve dişi
diken dolusu daylağında değişir
devekuşunda denenir

dileğinde dişe dokunur duaydı doludizgin

gönül verdimse
kışa döndürme beni
ömrüm serdimse
dışa döndürme beni

umut bağladım

neden vazgeçişimiz
engel olanı nedir
uçuşmuyor kar taneleri gibi
imgeler başımın üstünde

neden taksim geçişimiz

nemi süreme kaldı
döne baktığınızda
boyandığınız aldı
mavi yaktığınızda

kırıldın akşam anı

erinden mi geçinden mi
dönedursun deli gönül
serinden mi ecinden mi
sönedursun deli gönül

ne gerçeği ne düşüne