Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

donmuş çaylardan geçip
çaltıların gölgesinde
bostanları taşa çalp
patır patır yediğimiz
düşler de döküldü

körce duman daldı
otlağa
meraya
tarlalara

yedi yeşil çiçekleri

Ani kalkışlarda uyanıyorum
Korkunç bir düş gördüğüm
Yoramıyorum bir türlü hayra
Korkuyorum

Sakinleşince

Küf kokulu küfür savursan
Ne çileye değer
Ne avuca sığar
Ağzında küflenince
Küflü bir küfür
Estirir efir efir…

kendi düşünde soluyan
sözcükler olmayacaksa
gülüşünde oyalanan
öpücük konmayacaksa
küflenecektir yüreğin

uzattıkça kolunu
dayandı başım
sarmalandım
boyandın yaşım
sarmaladım

Kuruyan dudağında
Türküler
Yakar ciğerlerimizi
Sıladan esen yeli

Avuçlarında bir tutam yalnızlık

sustuğum başlardı
gözlerinde kıvılcım
sözlerinde barut
kokuyor hemen

kuru bir dal

duyulmadan başlayan
öykünün kahramanı
soyulmadan haşlayan
kumpirin kahramanı

anılırsın şimdilik

unutulur geçen gün
kumu kalır sel gider
anlatılır biten son
demi kalır yıl gider

evinsiz aş ağrıtır