Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

gözlerinin önü
kuyu karanlığı
veysel öğretmenim
tuzaklı teller
örülmüş çevrene

Akça güvercinimi
Ürkek güvercinimi vurdular
Toprak kızıla bulandı
Karanfil kan kırmızı oldu

Yoldular dalından

yaşadığın evrene
doya doya sarılıp
kuşadığın çevrene
boya boya karılıp

gökkuşağı dolasan

seherde uyanır güneş
uzakta küllenmiş kor
öğle kayalarında
kertenkeleler güneşleyen
ikindi otları sararır
gece evren boşluğunda

bir an görmese seni
ne olur
soğur su donar
yanar bu adam

senden ayrılırsa

zifiri karanlığı
ben örterim
yumunca gözlerimi
karanlık maranlık
göremem
ki

tandan sonra
ağaran
hüzün vurgunu
gönlüme ışıdın
sevgilere boğdun

gül açan yüreğinde
bıçak kemiğe değinceye
dek sürecek
uzaydan inenlere
sıra gelecek
gökten gelmediyse

sevdiğim
terk etme beni
gidersen
kiminle didişirim

dağ olsam

yazarım düşlerimi suya
dökerim renk renk boyalarımı
ebrular oluşur
unuturum kağıda geçmeyi

yazarım düşlerimi şiire