Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

güller değil
bahçeler soldu
sesinden

sol açkısını
gündemden

bugünlerde
şirazesi kaçtı
gönlümün
her söylenen
ağrıma gidiyor
her söz

piştim
demlendim
koy bardağına
iç beni
yudum yudum

dışarda yağmur tıpırdamakta
sağanak halinde iplenmiş yere
bağırmak geçiyor içimden
çığlık atayım çocukluktan kalma
kayalardan gelirdi ikinci çığlıklarımız

kerpiç evimizden sor
bir yorganın altında
yoksulluğumuzu kor
kal sergenin katında

şecereden doluştuk

salıncaklarda
sallansam
kolan vursalar
belime
söyle yavuklun kim
kim olduğunu

salıvermişler deveyi
ağnadığı yer köyümüz
tozlu geren diken çaltı
kaynadığı yer köyümüz

temmuzda kır kafalarda buz

düşlediğini dışa
özüyle süren şair
gerçeğini alkışa
sözüyle düren şair

güneş gece körcedir

derinliğine bakıp
güzel gözleri düne
gülüyor mu sahiden

serinliğinde yakıp
güzel gözlerin ona

anlatamıyorum
kalıyorum orta yerde
kirli bulutlar
küskün gibi bana
ağlayacak gibi