Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

çocukluğum geldi usuma
yıldızlar göz yumdu
ay gülümsedi
ayçiçek çitledik kahve önünde
sevdiğim arkadaşlarımla

ılık şubat ikindisinde
çocukluğumun
okşardı saçlarımı karayel
geren tozlarıydı
kerpiç evler ardından

çocuk nerede uyur
ana kucağı buyur
padişahı da takmaz
cümle aleme duyur
.
anasının dokusu

dilim suskun gece çığlığında
ince bir sızı sol yanım
kır saçlarımda kaba yel
üşüyorum kirli şehirde
astım zorluyor yuttuğum tutsak
çıkmıyor dışarı

çilesini sardın hüznün
renk renk üzüntü döküldü
anlamını yardın sözün
ahenk dokular söküldü

yeşile murat demiştin

çaya düşme alır seni götürür
dağlar beller düzler çöller geçersin
ip ucu kaçarsa seni batırır
ağa beye sızlar eller açarsın

ağırdan al yeğni olma yaşama

çiçekler güne açarken
çıdam bilenirken susmaya
süreme gelmeden
düşsemelerim bölük pörçük
ırmak denize
kudurmuşçasına akıyor

toplandık
toplaştık
başına

top şutlasanız
stoplasanız

sevdiğini yitirdi
göçüverdi dağlara
olan sözü bitirdi
kaçıverdi dağlara
dağları dağlar gayrı
ağlarım ağlar gayrı

dağın başı kara döndü
sele döner taşar mısın
aşığın efkarı dindi
dile düşer taşar mısın

gözüm çağlar gücüm sabret